به نقل از ایسنا، این روزها شنیدن سخنان عجیب و دور از دغدغه‌های اصلی مردم از سوی برخی مسئولان و سخنوران به یکی از معضلات کشور بدل شده که این سوال را به ذهن متبادر می‌کند که آیا واقعا مسئولان از مشکلات مردم بی‌خبرند یا با طرح چنین مباحثی تلاش می‌کنند سطح دغدغه‌ها را پایین بیاورند و اوضاع را کنترل کنند؟

از یک سو دغدغه سخنگوی شورای شهر تهران به جای حل مشکلات عدیده پایتخت، تغییر نام خیابان نزدیک دفتر رهبری است و از سوی دیگر امام جمعه موقت تهران، تعداد سفرهای مردم به شمال را دلیلی بر وجود رفاه در کشور می‌داند! نماینده مجلس به واردات آلات موسیقی می‌پردازد و خطیبی دیگر، راه حل بحران آب اصفهان را خواندن نماز باران عنوان می‌کند!

به طور مثال در جلسه ۲۸ آذر شورای شهر تهران، علیرضا نادعلی سخنگوی این شورا در حین نامگذاری برخی خیابان‌ها در شورای شهر تهران گفت: ما در جمهوری اسلامی سیاست‌های رسمی داریم و انقلاب اسلامی سال ۵۷، ضدیت با سلطنت ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی بود. یعنی ما غیر از پادشاهی حضرت داوود و حضرت سلیمان، هیچ پادشاهی دیگری را به رسمیت نمی‌شناسیم. این در حالی است که خیابان انوشیروان چند کوچه پایین‌تر از دفتر مقام معظم رهبری قرار دارد و وجود نام این پادشاه روی یک خیابان در آن منطقه قطعا با اصول انقلاب اسلامی تعارض دارد.

حال این سوال از این عضو شورای شهر تهران مطرح است که به فرض نام خیابان انوشیروان عوض شد.تغییر این نام چه دردی از مردم تهران و حتی اهالی همان خیابان نزدیک به دفتر رهبری دوا می‌کند؟ از انتقادات اصلی بسیاری از اعضای شورای شهر فعلی تهران و حامیانشان نسبت به شورای شهر قبلی تهران، پرداختن به مسائل فرعی مثل تغییر نام خیابان‌ها و غافل شدن از مشکلات اصلی پایتخت بود. آیا بهتر نیست به جای تمرکز بر یک نام، به مشکلات کلان تهران پرداخته شود؟

معضل ترافیک که به یک گره کور در پایتخت بدل شده و هر روز بدتر می‌شود، آلودگی هوای تهران و کمبود امکانات حمل و نقل عمومی، نابسامانی وضعیت خیابان‌ها و پیاده‌روها، کمتر شدن فضای تنفس شهر به دلیل ساخت و سازهای بی‌ضابطه و از بین رفتن باغ‌ها و درختان تهران و صدها مشکل ریز و درشت دیگر که پایتخت با آن دست و پنجه نرم می‌کند در مقابل نام یک خیابان برای مردم تهران اهمیت بیشتری دارند و شاید بهتر باشد مسئولین شهری به جای پرداختن به موضوعاتی که در درجه آخر اهمیت برای شهروندان هستند به فکر حل معضلاتی باشند که تنها به گوشه‌ای از آن‌ها اشاره شد.